29 / 1 / 2026
.. και κάπου εδώ.. βγαίνω σαν γερό επιστάτη στην αυλή.. και με την κουδούνα.. στο χέρι φωνάζοντας.. "τέρμα (και αυτό) το διάλυμα".. και ευθείς με συνδέω με την δεσπόζουσα ιστορία.. την είχα παρατήσει.. εκεί νομίζω που.. οι γονείς μου.. με πήραν στο σπίτι τους.. με είχε ενοχλήσει που δεν το συζητήσαμε.. μα εγώ και τον μήνα που.. ήμουν πάντα στο νοσοκομείο.. στο κρεβάτι ανάσκελα.. που αν έβλεπα.. θα έβλεπα πάντα το ταβάνι.. δεν είχα κανέναν τρόπο να πω καν.. ότι σε αυτό το ακίνητο άγαλμα.. υπάρχει ένα μυαλό.. δεν θα το έλεγα άκρως λειτουργικό.. πάντως λειτουργεί όπως πάντα.. οι δύο αισθήσεις που μου είχαν απομείνει τότε.. ήταν η όσφρηση και η ακοή που μου φαινόταν πολύ οξυσμένες..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου