18 / 3 / 2026
.. τον φώναζαν ruby.. κατά το μεσημέρι.. τον ξανά άκουσα.. έτσι και τον βρίκα.. του είχαν χωρίσει.. ένα κομμάτι του κήπου.. μόνο με οπωροφόρα δέντρα.. με το σπιτάκι του.. τα σέα και.. τα μέα του.. και τον είδα.. ήταν ερωτάς με.. την πρώτη ματιά.. περισσότερη φωνή παρά μπόι.. ένα άσπρο μαλλιαρό μπαλάκι.. φορούσα τα εργατικά μου.. και κλειστά παπούτσια.. μετά από μήνες.. έτσι μπήκα στον χώρο του.. στο χώμα και.. στα χόρτα.. κάθισα κάτω.. και παίξαμε όσο αντέχαμε..
17 / 3 / 2026
.. και σιγά σιγά.. περπάτησα σε όλο.. το οικόπεδο.. στην αρχή.. όπου είχε τσιμέντο.. άκουσα ένα μίκρο.. σκυλάκι να γαβγίζει.. μου είχαν πει.. οι γονείς μου.. ότι το είχαν πάρει.. και θα με περίμενε εκεί.. το είχα ακούσει.. από μακριά.. από την πρώτη μέρα.. μα δεν μπορούσα.. να φανταστώ ότι.. τόσο σύντομα θα.. αισθανόμουν έτοιμος να.. το γνωρίσω..
16 / 3 / 2026
.. με το χάραμα.. λοιπόν.. σηκώθηκα ευδιάθετος.. μόνο τα ξένα.. προβλήματα με απασχολούσαν.. ειδικά αν δεν.. μπορούσα να τα λύσω.. βιαζόμουν να βρω.. την παλιά μου ζωή.. ο πρώτος τρόπος.. ήταν να ξεχάσω.. μπιζάμες φόρμες και παντόφλες.. βρήκα τα εργατικά μου.. ρούχα και παπούτσια.. τα φόρεσα όπως μπορούσα.. και βγήκα έξω.. στην αυλή.. αποφάσισα τότε επεκτείνω.. τις βόλτες μου.. και έξω από τα πλακάκια..
15 / 3 / 2026
.. λοιπόν χωρίς ραταταζτούμ.. ίσως με έναν.. λιτό υπότιτλο.. ξεκινώ επισήμως την.. περιγραφή της τρίτης.. μέρας εκεί.. στο ίδρυμα αφού.. δεν είχα σαφώς.. καθορισμένη εργασία.. έτσι βολεύτηκα στο.. να αντιμετωπίσω την.. βελτίωση μου.. σαν πολύ σοβαρή δουλειά.. έτσι και εκεί.. και το συνέχισα.. και πολύ το διασκέδασα.. τότε που δεν κουραζόμουν.. ξυπνούσα αξημέρωτα.. περίμενα να ψιλοξημερώσει.. στο κρεβάτι.. για να σηκωθώ.. γιατί είχα διακόψει.. τις διπλωματικές επαφές.. με τα ρολόγια.. από το δημοτικό..
14 / 3 / 2026
.. και έτσι σιγά σιγά.. ξεκίνησα την διήγηση της.. τρίτης μου μέρας εκεί.. και αν θυμάμαι καλά.. και με τις μέρες.. νομίζω οι νέες εμπειρίες.. μάλλον θα μειωθούν.. οπότε ίσως συνακολούθως.. αντίστοιχα και μέρες.. που θα απαιτηθούν.. για να τις διηγηθώ.. αλλά δεν θα.. στοιχημάτιζα τίποτα.. βράδιασε και δεν ξεκίνησα.. ίσως αύριο..
13 / 3 / 2026
.. και μου πήρε.. 12 μέρες να.. διηγηθώ μία μόνο μέρα.. αν πάρουμε υπόψιν.. ότι χθες δεν.. πρόλαβα να ένα.. ιδιαίτερο φινάλε και.. για αυτόν λόγο.. και η 13η μέρα.. και θα πω.. επίσημα ότι η.. διήγηση δεύτερης μέρας μου.. εκεί τελειώνει τώρα.. και επειδή και σήμερα.. πάλι δεν προλαβαίνω.. να ξεκινήσω την.. τρίτη μου εκεί.. αύριο πάλι..
12 / 3 / 2026
.. στην πραγματικότητα.. έτσι ήταν το πεζοδρόμιο.. την ώρα της πτώσης.. αυτό ήταν κάπου πίσω μου.. μία ακανόνιστη ιδέα.. ώσπου που πολύ.. ξαφνικά τελείωσε η πτώση.. έγινε ένα μη αναμενόμενο strike.. που το έκανε.. το κεφάλι μου.. εν ήδη μπάλας του bowling.. όταν χτύπησε με.. πολύ φόρα στην.. γωνία του πεζοδρομίου.. και ο λεμός μου.. βάρεσε tilt.. έμεινα όπως ήμουν.. σαν υγρός πηλός.. για ακαθόριστο χρόνο.. στην αρχή μόμιζα.. ότι το κάτω.. μέρος του κεφαλιό μου.. είχε διαλυθεί.. το ίδιο και.. ο λαιμός μου.. αλλά δεν πόναγα καθόλου.. έτσι αφού συνήλθα λίγο.. και άρχισα να σέρνομαι.. ώσπου βρίκα μία κολώνα.. την άρπαξα και.. άρχισα να σηκώνομαι.. σιγά σιγά έφτασα.. στο δωμάτιο μου..
