332026

3 / 3 / 2026

.. κάποιοι θα πουν επισφαλές.. άλλοι αναγκαίο.. η πράξεις μου τότε.. συνηγορούν ότι ήμουν.. με τους άλλους.. και τώρα το ίδιο.. μα με μία υποσημείωση.. από μόρο.. με βάση τις συνθήκες.. τις πιθανότητες.. θεωρούσα την ζωή μου.. μία συνάρτηση που απόδεχεται.. μόνο δύο λύσεις.. ή ζωή ή θάνατος.. δεν μου έκανε καμία διαφορά.. την περίπτωση της ασθένειας.. ήταν αμελητέα για το τότε μυαλό μου.. αν στα 10 μου χρόνια.. ένας μάντης προέβλεπε.. ότι θα έφτανα.. μέχρι τα 20-30 μου χρόνια.. θα με χαρακτήριζα πολύ τυχερό.. ή αυτόν θεότυφλο.. μα πλησιάζοντας 30 μου χρόνια.. στο πάνω όριο.. που μου είχα βάλει.. κάπου τότε άρχισαν.. να μου μπαίνουν.. οι πρώτοι σπόροι.. ανησυχίας για την.. ισορροπία της θεωρίας μου.. και σιγά σιγά.. άρχισα να εισάγω.. και μία πιθανή.. ή απίθανη τρίτη λύση.. την ασθένεια και.. όχι για ότι.. θα μου φέρει εμένα.. βασικά αδιαφορώ παγερά.. μα αν επιβιώσω.. την ταλαιπωρία που.. θα επιφέρω σε όλους.. και αυτο μόνο φοβάμαι.. μα αυτές οι σκέψεις.. ούτε πέρασαν από το μυαλό μου.. αυτό το δεύτερο.. βράδυ μου εκεί.. την ώρα περπατούσα.. στα σκοτάδεια.. και τότε σκόνταψα.. στην άρκη του δρομακίου.. παλινδρόμησα λίγο και.. αν είχα τύχη.. μπορούσα να διαλέξω.. μεταξύ του να.. πέσω με τα.. μούτρα στα πλακάκια.. ή με την πλάτη στα χόρτα..

 

232026

 2 / 3 / 2026

.. μπροστά στην τηλεόραση.. έκανα κάτι για το μυαλό μου.. βελτίωνα τα ελληνικά μου.. και συγχρόνως και κάτι για το σώμα μου.. στην πολυθρόνα με τα αλτηράκια.. έκανα ότι μπορούσα για.. βελτιώσω και τα χέρια μου.. και όταν κουραζόμουν και από αυτό.. όταν ξεκουραζόμουν.. παλί περπάτημα.. και αν αφαιρέσουμε τα.. 3 διαλείμματα για φαγητό.. κάπως έτσι πέρασα.. και την υπόλοιπη μέρα.. μόνο αργά το βράδυ.. το αποφάσισα να υπερβώ.. τα στενά όρια που.. μου είχα βάλει.. έτσι άφησα τον φωτισμένο διάδρομο.. και περιπλανήθηκα στα.. σκοτεινά φιδογυριστά δρομάκια του κήπου..

132026

 1 / 3 / 2026

.. για να δούμε.. σε πόσες μέρες.. θα περιγράψω την δεύτερη μου.. μέρα εκεί.. ξανά σηκώθηκα.. με τα πολλά.. χωρίς καμία αβάρια.. είχε πια ψηλό χαράξει.. βιαζόμουν να περπατήσω έξω.. είχα ήδη φάει.. την πρώτη μου.. τούμπα εκεί.. και χωρίς αναμνηστικό τραύμα.. αυτό με ώθησε.. να ανοίξω την.. κεντρική πόρτα του σπιτιού.. και σε αυτόν.. τον εξωτερικό διάδρομο.. τον 11Χ25,5 μέτρων.. περιόρισα την δράση μου.. όλη την μέρα.. ως σωματική άσκηση.. περπατούσα όπως μπορούσα.. και όσο μπορούσα.. στα διαλείμματα πήγαινα μέσα.. καθόμουν στην πολυθρόνα..

2822026

28 / 2 / 2026

.. βρισκόμουν εν πτήση.. ή μάλλον πτώση.. όταν έκλισα το.. χθεσινό μου κειμενάκι.. με το που.. άρχισα να πέφτω.. σαν την πέτρα.. τώρα θα έλεγα.. σαν άγαλμα.. γιατί έτσι θα.. την συνέθλιβα την μάνα μου.. που ήταν γονατιστή μπρος μου.. αν την στιγμή κατέρρεα.. τότε δεν είχα.. τον χρόνο να.. σκεφτώ κατί αρκετά.. έξυπνο ως αντίδραση.. μα το αριστερό μου πόδι.. σπαστικά ο μυς του.. σαν μόνος του.. έκανε ένα μικρό.. βηματάκι πίσω.. το οποίο είχε.. δύο παράλληλα αποτελέσματα.. αλλαξέ λίγο την.. γωνία της πτωσής μου.. το μείζων ήταν.. ότι δεν θα.. έβρισκε την μάνα μου.. και το ελάσσων.. ότι η πλάτη μου.. θα έβρισκε το στρώμα..

 

2722026

27 / 2 / 2026

.. και μάνα μου.. σκυμμένη προσπαθούσε με καρφίτσες.. να στενέψει πρόχειρα.. το λάστιχο της μέσης.. της φόρμας.. για να κυκλοφορώ γύρω.. 1-2 μέρες χωρίς.. να κινδυνεύω να.. μου πέσει η φόρμα.. να σκοντάψω και να πέσω.. η μάνα μου.. απορροφημένη με το έργο της.. άρχισε να με κουνάει.. ελαφρά στη μέση.. εγώ όμως.. ένιωσα ότι κλονίζομαι.. και εκεί που.. σκεφτόμουν να το καταθέσω.. φαίνεται ότι το.. κέντρο βάρους μου.. τόσο έξω από την βάση μου.. και η πρώτη μου.. πτώση εκεί ήταν θεαματική..

 

2622026

 26 / 2 / 2026

.. και αφού με στήσαμε.. .. και στηρίστηκα σταθερά.. στην πόρτα.. η μητέρα μου.. μου έφερε.. μία πλυμένη φόρμα.. του πατέρα μου.. γιατί δικές μου.. που φορούσα στο ίδρυμα.. ήταν όλες άπλυτες.. εκείνη την εποχή.. ήμουν 20-30 βαρύτερος.. από την μιά.. δεν ήξερα αν μου έκανε.. μα από άλλη.. φοβόμουν μήπως μου την βάλει.. με το ζόρι.. θα γίνει σαν καλσόν.. και θα του την φαρδύνω.. τελικά το δέχτηκα.. ότι βρέξει ας κατεβάσει.. με βοήθησε να το βάλω.. και ω του θαύματος.. μου έπεφτε.. μπορεί ο πατέρας μου.. να είχε 10 παραπανίσια κιλά.. μα τα είχε όλα στην κοιλιά.. εγώ πάλι.. μπορεί να είχα 30 κιλά.. μα τα είχα παντού.. από την κόρφη.. μέχρι τα νύχια.. και εκεί που.. στεκόμουν όρθιος χωρίς υποστήριση..

2522026

25 / 2 / 2026

.. και ξημέρωσε λοιπόν.. το πρωί της.. δεύτερης μέρας μου εκεί.. ανακάθησα στο κρεβάτι.. μάλλον ακούστηκα και.. η μάνα μου ήρθε.. να μάθει αν.. όλα ήταν καλά.. και πράγματι η κατάσταση μου.. μπορεί να μην γιαλαλούσα.. μα μου φαινόταν.. πήγαινε από το καλό.. στο καλύτερο.. και δεν κάμφθηκε ουδόλος.. όταν προσπάθησα να.. σηκωθώ από το στρώμα.. και αυτό αποδείχθηκε.. δραματικά πιο δύσκολο.. από την κατάκλιση μου.. η μάνα το είδε.. φώναξε και τον πατέρα μου.. οπότε και οι τρείς μας.. αγωνιστήκαμε οικογενειακά για να.. με στήσουμε όρθιο..