422026

 4 / 2 / 2026

.. και είμαστε στο "και βλέπουμε".. για να δούμε.. δεν ζήτησα το πι.. όσο κυκλοφορούσα εσωτερικά.. και μόνο ο όγκο μου.. που έβρισκε εδώ και εκεί.. και η όραση μου.. που στο ίδρυμα.. μπορεί πολύ αργά.. αλλά βελτιωνόταν.. τέλος πάντων μέσες καταλάβαινα ότι υπήρχε γύρω μου.. και αυτό το "κυκλοφορούσα" μην το παίρνετε και πολύ τις μετρητοίς.. όλη την πρώτη μέρα.. σε 3 καράκλες κατάφερα να πάω και να κάτσω.. στην μία μάλιστα.. του τραπεζιού.. και μεσημέρι και βράδυ για να φάω.. και με αυτά και με τα άλλα.. αποσύρθηκα στο δωμάτιο μου να αναπαυθώ.. μόνος μου για πρώτη φορά.. μετά απο μήνες..

322026

 3 / 2 / 2026

.. ας απλώσω την διήγηση.. της πρώτης μέρας εκεί.. σε τουλάχιστον μία ακόμα.. εδώ και βλέπουμε.. τις πρώτες ώρες.. για πρώτη φορά στην ζωή μου.. της πέρασα προσέχοντας.. ακόμα και στο ίδρυμα.. προτιμούσα το ζειν επικινδύνως.. εκεί ότι και να μου συνέβαινε.. υπήρχαν γυμνασμένοι και έμπειροι νοσοκόμοι με υδραυλικά γερανάκια να με μαζέψουν.. και αν παρ ́ελπίδα επιβίωνα.. το κατάλληλο προσωπικό για να με φτιάξουν.. μα στο σπίτι πιά.. δεν υπέρχαν τέτοια.. σιγά σιγά ωρίμαζε μέσα μου η πεποίθηση.. ότι η πραξείς μου ταλαιπωρούν το περιβάλλον μου.. και έτσι τις πρώτες 2-3 μέρες προσεχά πολύ.. έτσι ώστε να μην φέρω γονείς μου.. μπροστά στην οδυνηρή κατάσταση.. να προσπαθήσουν να με σηκώσουν από κάτω..

222026

 2 / 2 / 2026

.. το αμαξίδιο που κυκλοφορούσα.. δυόμιση μήνες μου το παρείχε το ίδρυμα.. και όταν τελείωσε η μεταφορά της προίκας μου στο αυτοκίνητο.. κάθησα και εγώ εκεί.. περίμενα τους γονείς μου.. να το παραδόσουν στην γραμματεία.. να πάρουν το εξιτήριο.. και να πάμε σπίτι.. έλεγα για αρχή να μου φέρουν τι πι.. αλλά ο πατέρας μου.. πάρκαρε σύριζα σε ένα διαδρομάκι του κήπου.. ανοίγοντας την πόρτα μου.. στηριζομενός από αυτή.. σιγά σιγά σηκώθηκα.. και με την βοήθεια του πατέρα μου.. έφτασα μέρχι την πόρτα.. μπαίνοντας άρχισαν οι ονειροφαντασίες που περιέγραψα χθες..

122026

1 / 2 / 2026

.. με το που βγήκα από το ίδρυμα.. κακώς αισθανόμουν έτοιμος για δουλεία.. τελικά δικαίως έσκασα και ακολούθησα τους γονείς μου.. την πρώτη μου μέρα εκεί.. ή θα μπορούσα να πω “εδώ”.. γιατί τα κάπου 8 χρόνια.. αδιαλείπτως "εκεί" μένω.. με γηροκομεί η φουκαρίαρα η μάνα μου.. προσπαθούσα το σπίτι.. από το 1980 είχα μείνει εδώ πολλές φορές.. μα τότε μου φαινόταν διαφορετικό.. ίσως οι ονειροφαντασίες.. που είχα στο πρώτο νοσομομείο.. και τις πρώτες εβδομάδες στο ίδρυμα.. με πρόλαβαν και εδώ.. μπαίνοντας στηριζόμενος από την ανοιχτή πόρτα.. νομιζά ότι βρισκόμουν στην "Υδρούσα".. ένα μπαράκι που ξενυχτούσαμε.. στα μέσα της δεκαετίας του 80..

 

3112026

 31 / 1 / 2026

.. μα μέσα μου σιγοέβραζα.. το απέδιδα που στο ίδρυμα.. ο φίλος μου ο Μήτσος.. φώναζε όλη την μέρα στεντορείως.. "ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΠΝΙΣΩ" κάθε τόσο.. και στα μεσοδιαστίματα.. με τον ίδιο τρόπο.. και με την ίδια συχνότητα.. του απαντούσε κάτι σαν "ΟΧΙ".. και τώρα το διαβάζω.. σαν σχολικό θεατρικό έργο.. αλλά πάλι πλατείασα.. ας είναι.. με τόσες επαναλίψεις κάποια στιγμή φρικάρισα.. μου υποσχέθηκα ότι.. όταν βρω την κατάλληλη ευκαιρία.. θα πάρω όσα πακέτα μπορώ.. θα βάλω όσα πιο πολλά τσιγάρα χωράνε στο στόμα μου.. και θα τα ανάψω συγχρόνως όλα.. μία υπόσχεση που δεν κράτησα.. τουλάχιστον όχι κατά κεραία..

3012026

 30 / 1 / 2026

.. και τότε λοιπόν.. με τις δυό μου αισθήσεις.. με το μυαλό μου.. όπως κι αν ήταν.. με τις λιγοστές μνήμες μου.. και τώρα που τις αναμολεύω.. μπορεί να ήταν πραγματικά λίγες.. όμως παρόλο που τότε δεν έβλεπα.. αυτές οι λίγες.. ήταν τυπωμένες στο μυαλό μου.. με τα ζωηρότερα χρώματα.. φυλλομετρώντας τις.. νομίζω ξεκίνησαν με το που έπεσα.. με το πρώτο εγκεφαλικό μου.. πάλι πελαγοδρόμησα.. με λίγα λόγια.. στο πρώτο νοσοκομείο.. με τα λίγα που είχα.. εγώ μιά χαρά πέρασα τον μήνα μου εκεί.. αλλά φοβάμαι ότι ταλαιπώρησα όλους άλλους γύρω μου.. έτσι όταν οι γονείς μου με πήραν σπίτι τους.. παρά τα λίγα νεύρα μου.. συνυπολόγισα και αυτή την ταλαιπωρία που είχα προκαλέσει.. και δεν είπα κουβέντα..

2912026

29 / 1 / 2026

.. και κάπου εδώ.. βγαίνω σαν γερό επιστάτη στην αυλή.. και με την κουδούνα.. στο χέρι φωνάζοντας.. "τέρμα (και αυτό) το διάλυμα".. και ευθείς με συνδέω με την δεσπόζουσα ιστορία.. την είχα παρατήσει.. εκεί νομίζω που.. οι γονείς μου.. με πήραν στο σπίτι τους.. με είχε ενοχλήσει που δεν το συζητήσαμε.. μα εγώ και τον μήνα που.. ήμουν πάντα στο νοσοκομείο.. στο κρεβάτι ανάσκελα.. που αν έβλεπα.. θα έβλεπα πάντα το ταβάνι.. δεν είχα κανέναν τρόπο να πω καν.. ότι σε αυτό το ακίνητο άγαλμα.. υπάρχει ένα μυαλό.. δεν θα το έλεγα άκρως λειτουργικό.. πάντως λειτουργεί όπως πάντα.. οι δύο αισθήσεις που μου είχαν απομείνει τότε.. ήταν η όσφρηση και η ακοή που μου φαινόταν πολύ οξυσμένες..