822026

 8 / 2 / 2026

.. και διάλειμμα στο διάλειμμα.. σήμερα λήγει το free antivirus.. και έπρεπε τώρα.. να βρω μία κάποια λύση.. πράγμα που έκανα όλη την μέρα.. την έψαχνα στο ίντερνετ.. αν είχα ορατές ελπίδες.. και σε μάγισσες.. θα πήγαινα και.. μην σου πω.. και σε χαρτορίχτρες.. δεν ήξερα τι έκανα.. μα έκανα διάφορα.. έχω μία υποψία.. ότι κάποια από αυτά.. είναι αλληλοσυγκρουόμενα οπότε.. τα αποτελέσματα αύριο.. αν αύριο δεν εμφανιστώ.. θα σημαίνει ότι απέτυχα.. η διάθεση μου.. δεν εξετάτε από αυτό..

722026

 7 / 2 / 2026

.. όταν με το φορείο.. με φέραν εδώ.. στο σπίτι της μάνας μου.. αυτήν την φορά.. τους είχα πιστέψει τους γιατρούς.. θεωρούσα ότι εκεί.. εντός των ημερών.. θα αναπαύμουν εν ειρήνη τελικά.. μέσα στις μέρες ήρθαν το "εγγονάκι".. η Μαρία.. και ο φίλος της ο Πάνος.. να με δουν και εκεί.. τα λέγαμε.. δηλαδή εγώ τότε.. μόνο με μονοσύλλαβες λέξεις.. συμμετείχα στην κουβέντα όσο μπορούσα.. κάποια στιγμή ο Πάνος.. προθυμοποιήθηκε να μου φέρει.. στο δωμάτιο μου.. το laptop και το ίντερνετ.. τον ενθάρρυνα πολύ.. γιατί από την μιά.. στο μυαλό ήταν μεγάλο έργο.. και από την άλλη.. το θεωρούσα τελείως άσκοπο.. στο κάτω πόσες μέρες θα το χρησιμοποιούσα..

622026

 6 / 2 / 2026

.. και για τώρα μπορώ.. τουλάχιστον να πληκτρολογήσω.. για τα περαιτέρω.. το εγγύης μέλλον.. θα δείξει.. θα συνεχίσω με φόρα.. αυτό το εμβόλιμο.. και ότι βρέξει θα κατεβάσει.. το λοιπόν.. η καθημερινή γκρίνια της μάνας μου.. κάπου έπιασε τόπο.. εντάξει δεν με κράτησαν για πάντα.. κάπου 33 μέρες.. ίσα να το δεχτεί.. να μετατρέψει το δωμάτιο μου.. σε θάλαμο νοσομείου.. λουξ για έναν άρρωστο.. ήθελα να εξηγήσω την παρούσα κατάσταση.. μα το έπιασα απότο 2017.. και κινδυνεύω να μετατρέψω.. αυτή την εμβόλιμή ίστορια.. σε δεσπόζουσα.. για να δούμε αύριο..

522026

5 / 2 / 2026

.. καιρό έχω να κάνω ένα διάλειμμα.. αλλά ας πάρω την εμβόλιμη ίστορια.. από την αρχή.. μπας και την τελείωσω σήμερα.. ίσως αύριο να είναι αργά.. το λοιπόν το τρίτο εγκεφαλικό μου.. το έπαθα στο τέλος του 2017.. έμεινα στο νοσοκομείο νομίζω 33 μέρες.. από τις 3-4 αναρωτιόντουσαν.. τι με κρατούσε στην ζωή.. ίσως για λύσουν αυτο το μυστήριο.. με κράτησαν εκεί δύο εβδομάδες.. μετά είπαν στην μάνα μου ότι.. αφού δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα.. να με έπαιρνε στο σπίτι.. ας πέθαινα όποτε βολεύομουν.. η συνέχεια αν μπορώ αύριο..

 

422026

 4 / 2 / 2026

.. και είμαστε στο "και βλέπουμε".. για να δούμε.. δεν ζήτησα το πι.. όσο κυκλοφορούσα εσωτερικά.. και μόνο ο όγκο μου.. που έβρισκε εδώ και εκεί.. και η όραση μου.. που στο ίδρυμα.. μπορεί πολύ αργά.. αλλά βελτιωνόταν.. τέλος πάντων μέσες καταλάβαινα ότι υπήρχε γύρω μου.. και αυτό το "κυκλοφορούσα" μην το παίρνετε και πολύ τις μετρητοίς.. όλη την πρώτη μέρα.. σε 3 καράκλες κατάφερα να πάω και να κάτσω.. στην μία μάλιστα.. του τραπεζιού.. και μεσημέρι και βράδυ για να φάω.. και με αυτά και με τα άλλα.. αποσύρθηκα στο δωμάτιο μου να αναπαυθώ.. μόνος μου για πρώτη φορά.. μετά απο μήνες..

322026

 3 / 2 / 2026

.. ας απλώσω την διήγηση.. της πρώτης μέρας εκεί.. σε τουλάχιστον μία ακόμα.. εδώ και βλέπουμε.. τις πρώτες ώρες.. για πρώτη φορά στην ζωή μου.. της πέρασα προσέχοντας.. ακόμα και στο ίδρυμα.. προτιμούσα το ζειν επικινδύνως.. εκεί ότι και να μου συνέβαινε.. υπήρχαν γυμνασμένοι και έμπειροι νοσοκόμοι με υδραυλικά γερανάκια να με μαζέψουν.. και αν παρ ́ελπίδα επιβίωνα.. το κατάλληλο προσωπικό για να με φτιάξουν.. μα στο σπίτι πιά.. δεν υπέρχαν τέτοια.. σιγά σιγά ωρίμαζε μέσα μου η πεποίθηση.. ότι η πραξείς μου ταλαιπωρούν το περιβάλλον μου.. και έτσι τις πρώτες 2-3 μέρες προσεχά πολύ.. έτσι ώστε να μην φέρω γονείς μου.. μπροστά στην οδυνηρή κατάσταση.. να προσπαθήσουν να με σηκώσουν από κάτω..

222026

 2 / 2 / 2026

.. το αμαξίδιο που κυκλοφορούσα.. δυόμιση μήνες μου το παρείχε το ίδρυμα.. και όταν τελείωσε η μεταφορά της προίκας μου στο αυτοκίνητο.. κάθησα και εγώ εκεί.. περίμενα τους γονείς μου.. να το παραδόσουν στην γραμματεία.. να πάρουν το εξιτήριο.. και να πάμε σπίτι.. έλεγα για αρχή να μου φέρουν τι πι.. αλλά ο πατέρας μου.. πάρκαρε σύριζα σε ένα διαδρομάκι του κήπου.. ανοίγοντας την πόρτα μου.. στηριζομενός από αυτή.. σιγά σιγά σηκώθηκα.. και με την βοήθεια του πατέρα μου.. έφτασα μέρχι την πόρτα.. μπαίνοντας άρχισαν οι ονειροφαντασίες που περιέγραψα χθες..