932026

9 / 3 / 2026

.. κάτι οι μνήμες.. που με παίρνουν.. κάτι η ανάγνωση.. πολλών περασμένων.. κάτι που το.. ίντερνετ τις τελευταίες μέρες.. είναι πολύ προβληματική.. και η χθεσινή.. μέρα πήγε άπατη.. όσον αφορά.. την εξέλιση.. της ιστορίας μου.. με ωφελεί στην.. εκ νέου μάθηση.. των ελληνικών.. μα κυρίως.. με διασκέδαζε πολύ.. έτσι που το πάω.. και τα χρόνια του Μαθουσάλα.. να μου έδινε.. η ζωή.. μάλλον πάλι θα καρκινοβατούσα.. η ιστορία μου.. είχε δείξει ότι.. εκτός από το.. ενδεχόμενο της ύπαρξης.. κάποιου ταλέντου σε αυτό.. μα ακόμα και.. τώρα το διασκεδάζω.. ας δούμε που.. θα πάει.. ας πάω τώρα.. στην δεσπόζουσα ιστορία.. που όλο την.. παρατάω από εδώ.. και από εκεί.. και χάνομαι στο ηλιοβασίλεμα.. λέμε τώρα..

 

832026

 8 / 3 / 2026

.. εδώ και καιρό.. πρώτα διαβάζω το.. χθεσινό κειμενάκι.. να πάρω φόρα.. για το σημερινό.. μα σήμερα το.. παραξήλωσα πια.. πήγα μέχρι την.. αρχή του μήνα.. και τότε.. στις 1 / 3.. ξεκίνησα την διήγηση.. της πρώτης μου.. μέρας εκεί.. σαν να μου.. έστελνα ένα μήνυμα.. χιουμοριστικό από μέλλον.. μου έλεγα.. κάτι σαν.. "για να δούμε.. πόσες μέρες θα.. μου πάρει αυτή".. και ακόμα μετράω..

732026

 7 / 3 / 2026

.. λοιπόν.. πεζοδρόμιο.. ήταν η λέξη.. που μου είχε ήρθει.. μεταξύ της στιγμής.. που τα χέρια μου.. αισθάνθηκαν τα χόρτα.. μέχρι αυτή της.. τελικής μου πτώσης.. κάποτε θα τον.. έλεγα dt.. τώρα που μεγαλώνω.. θα διαφοροποιηθώ.. αλά παλαιά.. θα τον πω "σημειακά".. και αυτό μόνο.. στο μυαλό μου.. δεν θα προλάβενα.. ούτε να το προφέρω.. απλά η ιδέα.. ότι κάπου.. πίσω μου ύπρηχε.. μα πριν ολοκληρώσω.. την σκέψη μου.. στο μυαλό μου.. έλαψε μία φωτεινή επιγραφή.. που έγραφε strace.. σαν το κεφάλι μου.. να ήταν μπάλα.. του bowling.. και είχε ρίψει.. σε μία φορά.. όλες τις κορίνες.. ο λεμός λαιμός μου.. από την άλλη.. μόνος του.. προσπαθούσε να το.. φτάσει τις κορίνες..

632026

 6 / 3 / 2026

.. βεβαίως.. όλα αυτά τα.. περιττά;.. ακόμα αναρωτιέμαι.. που έγραψα στο.. χθεσινό μου κειμενάκι.. δεν προλάβαινα να.. τα θυμηθώ την.. ώρα της πτώση μου.. την ώρα που.. ξεκινούσα να γράψω το χθεσινό.. μελέταγα το προχθεσινό.. έτσι για να πάρω φόρα.. και τότε νόμιζα.. ότι μισή ώρα.. ακόμα να είχα.. θα την τελείωνα.. την διήγηση τότε.. τι παιδί που ήμουν.. έχω χάσει το λογαριασμό.. μπορώ να το.. πηγαίνω μπρος πίσω.. στο διηνεκές.. για να δούμε και αύριο..

532026

 5 / 3 / 2026

.. μα μπορεί και όχι.. γιατί συγχρόνως θυμήθηκα ότι.. ο πατέρας μου.. όταν άρχισε να σκάβει.. για να ετοιμάσει τις βραγιές.. για να φυτέψει λουλούδια.. ακριβώς μπροστά από την βεράντα.. και τότε διαπίστωσε ότι.. κολώνες που την κρατούσαν.. δεν είχαν κανένα πέδιλο.. έστι παράτησε τα λουλούδια.. ένωσε τις 4 κολώνες.. με όπλισμένο μπετόν.. σαν παγκάκι χωρίς πλάτη.. και μετά έσκαψε πολύ βαθιά.. όλο το μήκος της φάτσας.. και μπροστά με το ίδιο υλικό.. έφτιαξε μία τεράστια καθετή κολώνα.. που μετά φαινόταν σαν πεζοδρόμιο..

432026

4 / 3 / 2026

.. αισθάνθηκα προς στιγμή τυχερός.. που αυτή παλινδρόμηση.. είχε τα.. προς το παρόν.. δικά μου.. επιθυμητά αποτελέσματα.. ειδικά όταν τα προτεταγμένα.. προς τα πίσω.. χέρια μου.. σε μία ανακλαστική κίνηση.. περιμένοντας την επερχόμενη πτώση.. και έτσι ήταν τα πρώτα.. που ήρθαν σε επαφή.. με την γη.. δια της αφής διαπίστωσα.. ότι ήταν καλημένη στρώμα χόρτου.. πάχους περισσότερου από όσο υπολόγιζα.. τόσο που σκέφτηκα.. ότι όλη αυτή η φάση.. μπορεί και να έχει.. μία πιο ευτυχή κατάληξη..

 

332026

3 / 3 / 2026

.. κάποιοι θα πουν επισφαλές.. άλλοι αναγκαίο.. η πράξεις μου τότε.. συνηγορούν ότι ήμουν.. με τους άλλους.. και τώρα το ίδιο.. μα με μία υποσημείωση.. από μόρο.. με βάση τις συνθήκες.. τις πιθανότητες.. θεωρούσα την ζωή μου.. μία συνάρτηση που απόδεχεται.. μόνο δύο λύσεις.. ή ζωή ή θάνατος.. δεν μου έκανε καμία διαφορά.. την περίπτωση της ασθένειας.. ήταν αμελητέα για το τότε μυαλό μου.. αν στα 10 μου χρόνια.. ένας μάντης προέβλεπε.. ότι θα έφτανα.. μέχρι τα 20-30 μου χρόνια.. θα με χαρακτήριζα πολύ τυχερό.. ή αυτόν θεότυφλο.. μα πλησιάζοντας 30 μου χρόνια.. στο πάνω όριο.. που μου είχα βάλει.. κάπου τότε άρχισαν.. να μου μπαίνουν.. οι πρώτοι σπόροι.. ανησυχίας για την.. ισορροπία της θεωρίας μου.. και σιγά σιγά.. άρχισα να εισάγω.. και μία πιθανή.. ή απίθανη τρίτη λύση.. την ασθένεια και.. όχι για ότι.. θα μου φέρει εμένα.. βασικά αδιαφορώ παγερά.. μα αν επιβιώσω.. την ταλαιπωρία που.. θα επιφέρω σε όλους.. και αυτο μόνο φοβάμαι.. μα αυτές οι σκέψεις.. ούτε πέρασαν από το μυαλό μου.. αυτό το δεύτερο.. βράδυ μου εκεί.. την ώρα περπατούσα.. στα σκοτάδεια.. και τότε σκόνταψα.. στην άρκη του δρομακίου.. παλινδρόμησα λίγο και.. αν είχα τύχη.. μπορούσα να διαλέξω.. μεταξύ του να.. πέσω με τα.. μούτρα στα πλακάκια.. ή με την πλάτη στα χόρτα..