..θα σε πάρω θα με πάρεις..

Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό
Εκτελέσεις: Γιάννης Πάριος Ελένη Βιτάλη Ελένη Τσαλιγοπούλου

Σάλα σάλα μες στη σάλα τα μιλήσαμε,
στον κ. Σαλα αναφέρεται;;!!
να με πάρεις, να σε πάρω συμφωνήσαμε.
για τις τράπεζες μιλά ο ποιητής;;!!

Σάλα, Μαρουσώ μου, σάλα τα τζίτζι
καλά ο Σάλας.. η μαρουσώ; τα τζιτζι;;
μες στο μαγερειό,
ναι ένα μαγείρεμα διακρίνεται..
άσ’ τα ψάρια να καούνε
και μια ψαρίλα μοιρίζει..
κι έβγα να σε δω.
στα παράθυρα της τιβι φαντάζομαι..

Πότε μαύρα, πότε άσπρα, πότε κόκκινα,
και πράσινα και μπλέ θα έλεγα..
την καρδιά μου να ζητούσες, θα σ’ την έδινα.
το πορτοφόλι;.. ή το πορτοφόλιο;;;



δηλαδή συγνώμη.. όταν άκουσα το όνομα του κυρίου.. πήγε το μυαλό μου στους συγκεκριμένους στίχους.. τυχαίο;.. εντελώς.. τυχαίο αλλά ωραίο..
με ένα διεστραμμένο ίσως τρόπο..

κυκλάδες.. αγώνος συνεχεια..

..το ότι έχω τόση σχέση με την ιστιοπλοΐα. τα τελευταία χρόνια.. όση η φάντης με το ρετσινόλαδο θα το έχετε καταλάβει.. η πρώτη προσπάθεια μου μετά την επεισοδιακή μας γνωριμία. είχε ναυαγήσει στα κύματα του καβοντόρο.. μιά ακόμα προσπάθεια που ευόδωσε πέρσι.. σε ένα πήγαινε έλα κύθνο.. όπου και οι συνθήκες συνωμότησαν να πάρουμε και κουπα.. δε την ανέφερα.. μια και η συμβολή μου στο αποτέλεσμα περιορίστηκε στη φυσική μου παρουσία..
αν και η φυσική μου κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί σημαντικά.. είπα να ακολουθήσω φέτος τον αγώνα των κυκλάδων.. κι όσο αντέξω.. πάλεψα όλο το μήνα να καθαρίσω μια εβδομάδα από υποχρεώσεις.. όχι με τεράστια επιτυχία. κατάφερα να τελειώσω την τελευταία δουλειά παρασκευή βράδυ κατά τη μία.. μέχρι να γυρίσω.. να ετοιμάσω ένα κουβά χωριάτικη σαλάτα να φάω.. κοιμήθηκα 2 και.. κι έβαλα το ξυπνητήρι 4:30.. η πρώτη έκπληξη ήταν ότι το άκουσα.. έκανα μιά τεράστια ομελέτα.. με σκοπό να αδειασω το ψυγείο.. (το κατοχικό μου σύνδρομο. αρρωσταίνω να πετώ φαγητό.. στην απομακρυσμένη πιθανότητα που θα έλειπα όλη την εβδομάδα).. μάζεψα την εκδρομική μου τσάντα.. και ξεκίνησα για τη μαρίνα..
..φορτώσαμε την προίκα μας.. και ξεκινήσαμε.. κατά τις 7.. θέλαμε στο δρόμο για την εκκίνηση στη βουλιαγμένη.. να καθαρίσουμε ότι μπορούσαμε από κάτω από το σκάφος.. μια και ο δήμος Καλλιθέας που ανέλαβε την μαρίνα μας.. κατάφερε να μας αποτρέψει από το να συντηρήσουμε το σκάφος φέτος..
..δεν επιτύχαμε θεαματικά αποτελέσματα.. ο καιρός έδειχνε τα δόντια του ήδη.. και περισσότερο καθαρίσαμε με το κεφάλι.. όπως μας σέρβιρε πάνω κάτω την κοιλιά του σκάφους παρά με τις σπάτουλες.. καταφέραμε πάντως να εξαντληθούμε πρίν την αρχή του αγώνα..
..10:30 είχαμε μαζευτεί.. 11 πήραμε εκκίνηση.. και φύγαμε με μπαλόνι και πρίμα τον καιρό για σούνιο.. και μακρινό προορισμό την τίνο.. λίγο πριν το σούνιο αρχίσαν τα πρώτα.. άρχισε να κόβει ο αέρας και να γυρίζει.. με αποτέλεσμα να μας γυρίσει το μπαλόνι και να μπλεχτεί.. φάγαμε καμιά ώρα να το ξεμπερδέψουμε.. αλλά τουλάχιστον δε το σχίσαμε αυτή τη φορά.. μετά φάγαμε κανα δίωρο άπνοια. πλιτσ πλιτσ.. μέχρι που από σπιλιάδα σε σπιλιάδα.. φτάσαμε στο σούνιο.. εκεί μας περίμενε χαρούμενος ο καιρός από την έβια.. και μας άρχισε τα χαστούκια.. και κάπως έτσι συνέχισε.. με άπνια στη σκιά των νησιών και πολύ ξύλο ανάμεσα.. κατά τις 5 το πρωί.. μετά από 70 μίλια φτάσαμε ενα μίλι από την τίνο.. όπου μας περίμενε ένα 8αρι ή 9αρι.. ανάλογα ποιος το έλεγε.. κατάορτσα.. και μας έφαγε ένα 2ωρο το τελευταίο μίλι για να μπουμε.. καραβοτσακισμένοι στην τινο.. δεν είχαμε το κουράγιο να δέσουμε.. ρίξαμε άγκυρα.. και ξεραθηκαμε.. σίγουροι ότι δε θα συνεχίσουμε..
η κυριακή αφιερώθηκε στην αποθεραπεία. οι υπόλοιποι κοιμήθηκαν όλοι μέρα κι όλη νύχτα.. κι εγώ πάλευα να διαβάσω.. όταν έπεφτε λίγο ο αέρας..
δευτέρα.. είχαμε ξεχάσει μέρος της ταλαιπωρίας. και με ζωηρό κίνητρο την αμοργό.. που δεν είχε τύχει να επισκεφτούμε.. στηθήκαμε πάλι για την εκκίνηση.. παρά το φρεσκάρισμα του καιρού.. αποφασίσουμε να σηκώσουμε μπαλόνι.. που σε συνδυασμό με το κούνημα από τα κύματα και τις αλλαγές του αέρα.. ξανα μπλέχτηκε.. χάσαμε πάλι καμία ώρα να το ξεμπερδέψουμε.. αλλά αυτή τη φορά.. άπνοιες και αηδίες δεν είχε.. και φτάσαμε κουτρουβάλα στην αμοργό.. σε μια ανεπιθύμητη τσίμα.. (στροφή με την πρύμη).. χτύπησε τόσο έντονα η μπούμα που μας έσπασε δυο από τα 4 ροδάκια που την κρατάνε.. αυτή τη φορα.. κοιμηθήκαμε με τη σκέψη ότι ίσως σταματήσουμε λόγω της ζημιάς.. αλλά η προοπτική της 2ήμερης παραμονής στην αμοργό.. μας έφτιαχνε τη διάθεση..
η αμοργός.. Αιγιάλεια συγκεκριμένα. υπέροχη.. αν έβρισκα δουλειά δε θα επέστρεφα.. αλητέψαμε.. ήπιαμε καφέδες.. φάγαμε.. ξενυχτήσαμε στον μπαρ άμμος.. όπου είδα μια καταπληκτική γκαρσόνα.. που άλλες 10 τέτοιες να είχαμε. με το χαμόγελο και τη σβελτάδα της μέσα στο χαμό ο τουρισμός μας δε θα μαράζωνε.. φτιάξαμε κουτσά στραβά την ζημιά.. και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε για τη σίφνο..
πέμπτη 11 πρωί.. εκκίνηση από αμοργό.. και πάλι σκοτωμός.. πάλι κουτρουβάλα.. οι 2 νέοι μας βάρεσαν διάλυση.. ζαλάδα και υποθερμία.. βραδάκι φτάσαμε στη σίφνο.. πλέον έχανε το νόημά της η εγκατάλειψη. με τα ψέματα είχε μείνει ένα σκέλος.. καλό κακό.. κάπως θα το βγάζαμε.. ξεκουραστίκαμε.. φάγαμε και είπαμε μετρημένα.. μια και δεν υπήρχε ΑΤΜ και είχαμε μείνει όλοι ταπί.. βρήκαμε ένα συμπαθέστατο σουβλατζίδικο και μιά χαρά τη βγάλαμε..
σάββατο πρωί.. ο αέρας στο λιμάνι δεν έλεγε να πέσει.. ενδεικτικό για το τι γινόταν παρά έξω.. έδωσαν παράταση στην εκκίνηση μπας και πέσει ο καιρός.. και συντόμεψαν τον τερματισμό στη κύθνο αντί του σουνίου.. κατά τις 12 τελικά ξεκινήσαμε.. πάλι στουμπιχτήκαμε αρκετά.. γίναν διάφορα μπερδέματα γιατί πολλοί δεν άκουσαν την αλλαγή και τραβάγαν για σούνιο.. και οι υπόλοιποι δεν ξέραμε ακριβώς που γινόταν ο τερματισμός και βολοδέρναμε πάνω κάτω μέχρι να το βρούμε.. αλλά το βραδάκι τερματίσαμε!!!!!! και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.. πάλι με αέρα τρελό.. και κύμα.. για να φτάσουμε κατά τι 5 το πρωί σήμερα στη μαρίνα μας..
22 χρόνια είχα να λείψω απο το μαγκανοπήγαδο μου 8 μέρες.. μπορεί να έχει βουίξει το κινητό από τα μηνύματα.. να έχω μείνει ταπί και ψύχραιμος. αλλά ελπίζω να το ξανα καταφέρω..

έχουμε αγώνα άυριο..

.. χάθηκα λίγο παραπάνω τις τελευταίες εβδομάδες.. προσπαθώντας να συμμαζέψω τις δουλειές μου.. ώστε να μπορέσω να λείψω μια ολόκληρη εβδομάδα.. σε ένα ιστιοπλοϊκό αγώνα.. έχει να μου συμβεί από το 2005.. έκτοτε είμαι όλο υποσχέσεις.. όλο αποχαιρετώ για εβδομάδα.. και γυρίζω στις δυόμιση μέρες.. ελπίζω.. αυτή τη φορά να το καταφέρω.. :):)
καλή εβδομάδα και καλά να περάσουμε.. :):)

πλέω μεθ' ορμής ακαθέκτου

.. ήταν περίπου το μοτο μου από μωρό.. το συνάντησα ανεβαίνοντας την κλίμακα του α/τ κουντουριώτης.. ήταν το πολύχρωμο σημαιάκι.. το zulu.. που σήκωσε ο κυβερνήτης του αβέρωφ κατά τις μέρες της δόξας.. εγκλωβίζοντας τον τουρκικό στόλο.. ως εδω καλά.. τιμή του και δόξα του..
όταν πρωτοήλθε στο τροκανετρό από τον πόρο.. θέλησα να το επισκεφτώ.. κάπου το 85-86 δε θυμάμαι.. ανεπιτυχώς.. δεν το είχα πετύχει ανοιχτό.. αλλά ήθελα να αισθανθώ το χώρο.. αλλά δεν αιθάνομαι εθνικά υπερήφανος.. αυτή την αίσθηση μου την κατέστρεψε η επταετία.. και δεν επέστρεψε ποτέ.. τιμή σε αυτούς που έδωσαν τα πάντα.. έστω κι αν γενικά τους θεωρώ παραπλάνημένους εκ των υστέρων.. μια και οι πόλεμοι γίνονται μόνο για τα χρήματα.. που δε τα θεωρώ σημαντικά. αλλά.. εγώ αισθάνομαι υπερήφανος μόνο για αυτά.. μικρά.. καθημερινά.. που εγώ πετυχαίνω..
τώρα το αβέρωφ είναι μουσείο. εκθεσιακός χώρος.. και αυτοί οι χώροι χρησιμοποιούνται και για κοινωνικές εκδηλώσεις.. δε μου αρέσουν οι κοινωνικές εκδηλώσεις.. έχουν μια δηθενιά και μια ψευτιά που δε είναι του γούστου μου.. και ευτυχώς.. δε με υποχρεώνει κανένας να παραβρίσκομαι παρά τη θέλησή μου..
αλλά.. όλη αυτή η εκμετάλλευση του γεγονότος των τελευταίων ημερών.. μου βγάζει μια βίαιη αντίδραση.. όχι απλά μια δυσαρέσκεια. νομίζω ότι η εκδήλωση αυτή καθ'εαυτή.. δε θα μπορούσε να πλήξει την ιστορία.. όλη αυτή η παπαρολογία όλων αυτών των τιμητών της ιστορίας.. που την παρακολουθούν και τα διεθνή μεσα.. το πλήττει πολύ χειρότερα.. πολλοί γνωστοί μου έχουν τοποθετηθεί.. έχουν φριάξει με την προσβολή στη ιστορία.. και άλλα ηρωικά.. τους συμπαθώ αλλά διαφωνώ.. αν θέλαμε να είμαστε συνεπείς έναντι της ιστορίας του μνημείου. θα έπρεπε όλοι μας να σηκώσουμε το σημαιάκι.. το zulu.. και να πλεύσουμε μεθ' ορμής ακαθέκτου πρός αυτούς που προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά προβλήματα.. και δεν εννοώ την οικονομική κρίση.. αλλά την ηθική κρίση που καταδεικνύουν τα νέα μέτρα..

όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά..

..έπρεπε να ασχοληθώ με τους ρεμπέτες.. (με την κακή έννοια).. που όλο και ξεπροβάλουν.. και θυμάμαι μια στιγμή αλήθειας του κινέζου.. τη μόνη ίσως.. που είχε ξεσπάσει με κάποιον που έιχε "εκπλαγεί" με τη διαφθορά..

αλλά θα το ρίξω στη τρελή..




Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά.

Μουσική/Στίχοι: Βαμβακάρης Μάρκος
Αποστολέας: Το Σκρίπτο του Νέου Κιθαρωδού
Στάλθηκε: 21-06-1998
(34 ψήφοι)



Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά
εμένα μ’ αγαπούνε
Μόλις θα μ’ αντικρίσουνε 2x
θυσία θα γενούνε 2x

Όλοι οι κουτσαβάκηδες
που ζούνε στο κουρμπέτι
κι αυτοί μες στην καρδούλα τους 2x
έχουν μεγάλο ντέρτι 2x

Εγώ φτωχός γεννήθηκα
τον κόσμο έχω γνωρίσει
Μέσα απ’ τα φύλλα της καρδιάς 2x
εγώ έχω μαρτυρήσει 2x

(οι στοιχοι από εδώ)

άντε τραγουδίστε εσείς.. εγώ εκτός από την αγκύλωση που έχω αρχίσει να αισθάνομαι στα δάκτυλα.. είμαι και μονήμως ξεκούρδιστος.. θα φεύγαν και οι λίγοι μας επισκέπτες.. :):)
το αφιερώνω στο πεταλούδι μας.. γιατί επικοινωνούσαμε όταν το πάλευα.. :):)

Ω ξειν αγγέλλειν οβολοστατοις..

ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι..
έτσι είναι.. χαυνομένοι στο παραμύθι.. είναι παράξενο.. κράτοι να χρωστούν σε τράπεζες.. σα να χρωστά ο μανάβης στα αγγούρια.. και άν τα κεφάλαια είναι πάνω από τα κράτη.. τότε όλοι οι πόλεμοι.. όλοι οι ήρωες και οι ηρωικές πράξεις.. γίνανε μόνο για το κεφάλαιο.. τελικά ποιός είναι το κεφάλαιο;.. μη κοιτάς δίπλα.. εσύ είσαι και το κεφάλαιο δύσμοιρε.. εσύ δουλεύεις.. σκάς από άγχος να τα μαζέξεις.. να τα κάνεις μασούρι και να τους τα δόσεις να τα εκμεταλλευτούν. και να σου πετάξουν ένα ψίχουλο αν όλα πάνε καλά.. και μιά μούτζα αν δεν πάνε.. κι εγώ.. έκοψα τις ιδιωτικές σχέσεις με τις τράπεζες.. κάπου το 83.. έκλεισα το λογαριασμό μου στο ταχηδρομικό ταμιευτήριο.. θυμάστε το γυαλιστερό κουμπαρά; κάπου είναι με κάτι ασημένια εικοσάρικα μέσα.. ούτε το κλειδί δεν έχω.. από το 70 που μου το έδωσε ο παππούς μου.. είχα μαζέψει κάπου 50.000 δρχ.. πήρα ένα μηχανάκι.. και την εγκυκλοπαίδεια πως λειτουργεί.. και ξεμπέρδεψα με την αποταμίευση.. οι κακές συναναστροφές με οδήγησαν στο εμπόριο.. αλλά αηδίασα τον εαυτό μου και κάπου το 99.. διέκοψα κάθε επαφή με αυτό.. και με τις τράπεζες.. έκτοτε.. δουλεύω μόνος.. τα έσοδα μου βαίνουν μειούμενα.. και μαθαίνω να ζω κάθε χρόνο με λιγότερα.. ελπίζω κάποια στιγμή να δουλεύω και να πληρώνομαι μόνο σε είδος.. και τον υπόλοιπο χρόνο μου να λιάζομαι κάτω από κάνα δένδρο..

αυτολογοκρίνομαι..

μια και θα πήγαινα κατ' ευθείαν στο δεύτερο μέρος ..




(αφού δεν έχω νέα ευχάριστα να πω.. καλύτερα να μη σας πω κανένα..)

αλλά δε μπορώ να μη προτείνω.
δώσε σημασία..





..μα τα καλύτερα στη ζωή έρχονται τζάμπα..