bloggογεννέθλια!!

..μετά από προτροπές της a-lexia.. περιέργειας από ποστ της diVa.. και ενός μήνα εντόνου σχολιασμού. 27/7/07 κατά τις πρώτες πρωινές ώρες.. έκανα το πρώτο μου post στο πρώτο μου blogg.. βρήκα πολλούς φίλους με τους οποίους πιθανότατα δε θα ερχόμουν σε επαφή αλλιώς.. κάποιοι έφυγαν.. κάποιοι νέοι ήλθαν.. δε περίμενα ότι θα έκλεινε μήνα.. πόσο μάλλον χρόνο.. μπορεί να μην είμαι ιδιαίτερα τακτικός (σαν ιατρικός επισκέπτης.. που λέει η diVa).. αλλά είμαι ακόμα εδώ.. ευχαριστώ όλους τους επισκέπτες που άφησαν έστω κι ένα σχόλιο.. και βρίσκονται αριστερά κατά σειρά εμφανίσεως.. και όλους όσους απάντησαν στα σχόλιά μου.. να τα εκατοστίσουμε!!

πρώτο ταξήδι..

ΠΡΟΣΟΧΉ! το ABC αδρανεί.. οι ορθογράφοι τη βόλτα τους..:)

έτυχε ναύλος για το Πόρο..
αλλά ας το πάρουμε από την προιστορία..
έμαθα να κολυμπώ.. (να επιπλέω μη φαντασήτε ότι έκανα πεταλούδα).. και να περπατώ την ίδια περίοδο.. και τα συμπάθησα και τα δύο εξίσου.. στα έκτα γεννέθλιά μου το 1970.. παρέλαβα μιά τεράστια φουσωτή βάρκα άσπρομπλεκόκκινη.. με την οποία έκανα κάμποσα μίλια.. το 74 ένας θείος μου πήρε μιά ασπρογαλάζια πλαστική βαρκούλα με κουπιά.. με την οποία έκανα ακόμα περισσότερα.. έβλεπα και τα πανιά και ζήλευα.. το 72 παράλίγο να πάρει ο πατέρας μου ένα ιστιοπλοικό που το είχε κι αυτός από μικρός μαράζι.. αλλά έφυγε για εσπευσμένα για ταξίδι και δε τα κατάφερε.. το 79 πήρε ο αδελφός ενός φίλου ένα ιστιοπλοικό.. το επισκεφτίκαμε με τον κολητό μου και μας αναζοπήρωσε τη τρέλα.. αλλά δεν το δοκιμάσαμε εν πλω.. δέκα χρόνια αργότερα βρεθήκαμε με τον ίδιο αδελφό σε διπλάνα κρεβάτια στη βασική εκπέδευση στο ναυτικό.. δεν αναγνωρίσαμε ο ένας τον άλλο.. αλλά μου ξύπνησε πάλι την περιέργια.. και με έμαθε αρκετά απο θεωρία και ονοματολογία σχετικά με το θέμα.. μετά δύο χρόνια σε αντιτορπιλικό και έχοντας οργώσει το αιγαίο αρκετές φορές απολήθηκα αποφασισμένος να βρώ τρόπο να ασχοληθώ.. αλλά βέβαια βρήκα τρόπο να πέσω με τα μούτρα στη δουλειά πάλι.. δεν τα κατάφερα παρά το φθινόπορο του 93.. και μετά από πιέσεις του κολητού μου να πάρω το δίπλωμα.. στη σχολή πίασαμε φιλιες με κάποιους από τους συμαθητές.. ένας εκ των οποίων πριν ακόμα τελειώσουμε.. άρχισε να ψάχνει γιά σκάφος.. 13 νοέμβρη πήραμε το δίπλωμα.. μέχρι τις 25 είχαμε και σκάφος.. ένα gibsea 41,3 δέκα ετών.. αλλά με μηδενική πήρα όλοι μας.. αρχίσαμε διλά διλά να βγένουμε και να ξαναμπάινουμε στο λιμάνι.. μετά μικρά περα δόθε κοντά στη μπουκα του λιμανιού.. μετά σαλαμίνα για σουβλάκια.. και μετά μακρίτερα ως τι αίγινα..
τελικά μετά τα χριστούγεννα.. το τριήμερο των φώτων αποφασίσουμε να πάμε πέρα απο τα μονοήμερα ταξήδια και να πάμε μέχρι τον πόρο..
η σύνθεση δεν ήταν του γούστου μου.. 6 άνδρες.. ούτε στον παράδησο δε θα πήγαινα με ανδροπαρέα.. αλλά τι νακάνω.. πρώτο μεγάλο ταξήδι..
είμασταν.. εγώ κι ο κολητός μου.. ο ιδιοκτιτης (βουνήσιος αρκάς).. ένας ανηψιός του (βουνήσιος άναυτος και συνεχώς χαπακωμένος και άρωστος χωρίς καν να κουνάει).. ένας πέρσης (αγριοκάτσικο αλλά καμιά σχέση με νερό).. και ένας ΄φίλος του πακιστανός (καμιά σχέση με θάλασσα και συνεχώς άρωστος κι αυτός).. ένα επιπλέον τσίρκο με λίγα λόγια..
η πρώτη μέρα αναλώθηκε σε ετιμασίες και στο ταξήδι μέχρι τον πόρο.. χωρίς αέρα.. όπως είχε απιλήσει η ΕΜΥ.. χωρίς απρόοπτα.. με τη μεγίστη.. και την μηχανή φτάσαμε νωρίς το απόγευμα σε έναν άδιο Πόρο.. πλαγιοδετήσαμε πανηγηρικά μπροστά στο ΟΤΕ.. και πήγαμε για καφέ..
τώρα.. εκτός από άσχετοι στην πλέυση.. είμασταν και άσχετοι το δέσημο.. όσο πήναμε καφέ.. εναλλάξ μιά ο κολητός και μιά ο ιδιωκτήτης.. πήγαιναν να ελεγξουν.. και κάθε φορά π΄ροσθεταν κι ένα σκινι ακόμα.. το ανέκδοτο ήταν οτι ο πέρσης μας που ήταν νέος ωραίος και πέφτουλας.. είχε πλευρισει στο πιτσι πιτσι κάτι γιαπονέζες.. και λέγαμε.. τώρα θα έλθουν τίποτα καρατέκα συνοδοί.. και για να αποδράσουμε θα αναγκαστούμε να κόψουμε τα αναρίθμητα σχινιά που είχαν βάλει οι ανασφαλέις της παρέας..
το πρωί.. αποφασίσαμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για να αποφύγουμε τη φουρτουνα που μας είχε υποσχεθεί η ΕΜΥ για την επομένη..
στο πρώτο κομμάτι της επιστροφής πήρα το τιμόνι εγώ.. (φωτογραφία επάνω) βγαίνοντας μεταξί Πορου και Μαιθάνων.. είδαμε κάμποσους ψαράδες να επιστρέφουν και να μας κάνουν κυματιειδή σήματα με τα χαίρια.. εμείς οι αφελείς δε τα σπουδεολογήσαμε.. τα πήραμε για νέες χορευτικές φιγούρες και συνεχίσαμε..
σιγά σιγά άρχισε το κούνημα.. οι λοιποί πήραν τα χαπάκια τους και κατακλήθηκαν στις καμπίνες.. μήναμε πάνω εγώ κι ο κολητός.. εγώ λόγω άνεσης.. είχα διασχίσει το αιγαίο με κάθε καιρό τόσες φορές.. κι ο κολητός.. λόγω πόρωσης και άγνιας κινδύνου..
εκεί στο πίσω μέρος της αίγινας πήρε τον έλεγχο ο κολητός μου.. και αρχισε το χονδρό κούνημα.. είχα περάσει αρκετές φορές το ανατολικό αιγαίο με 10 μποφόρ.. αλλά αυτό δε το είχα ξαναματαδει.. δε ξέραμε που είναι το πάνω και που το κάτω.. ο κολητός έβγαλε το υπόλοιπο ταξήδι.. μποτζαρισμένος όρθιος στον επίτονο.. που έτριζε εφιαλτικά.. και από το ύφος του καταλάβαινα πότε μου έρχετε το χοδρό νερό.. οι υπόλοιποι κάτω γύριζαν στις καμπίνες σα τους γαύρους που τους αλευρώνουν στη λαδόκολα.. εγώ ήταν σα να είμουν κόμικ.. έμπενε το νερό από πάνω στη νιτσεράδα και γέμιζε τόσο πού που άνοιγε τα κουμπιά πρίν βγεί από κάτω.. για μούδες (μείωση της ιστιοφορίας) ούτε λόγος μόνος μου.. και να έχω ακούσει για σπασμένους ιστούς που έχουν γυρίσει και έχουν εμβολήση το σκάφος.. αναρωτιόμουν που να είναι ο κόφτης για τα σιρματόσκηνα.. ούτε μπήκα στον κόπο να τον ψάξω.. ούτε χριάστικε ευτυχώς.. μετά από 4-5 ώρε θαλασσόδερμα.. φτάσαμε σε σχετικά καλη κατάσταση.. εγώ κι ο κολητός.. οι κάτω κάνανε κάποιες μέρες να συνέλθουν από τη ζαλάδα και τις μελανιές.. και εκτός από τον ιδιοκτήτη οι υπόλοιποι δεν ξαναμπήκαν σε πλεούμενο..
εμείς υποσχεθήκαμε να λαμβάνουμε υπόψην τις χειρονομίες των ψαράδων.. να προσέχουμε καλήτερα τις προβλέψεις για τον καιρό και να πέρνουμε μούδες πρίν το πράγμα φτάσει στο απροχώρητο..

Τι έχουν οι έλληνες στο μυαλό τους;

..ρωτά μια διαφήμιση τηλεπαιχνιδιού.. αν κρίνω από το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών.. το 80% περίπου.. ΤΙΠΟΤΑ..
κι αυτό μου θυμίζει το παιχνίδι που με κάλεσε η amelie μας εδώ και 15-20 μέρες και δεν κατάφερα να ανταποκριθώ.
αντιγράφω από το ποστ της:
1. πάρε μια πένα
2. βουτα την στο μυαλό σου
3. γράψε 3 προτάσεις που θα έλεγες μπροστά σε όλους τους λωποδύτες που μας κυβερνούν
4.προσκαλέστε όσους θέλετε..

κατεβαίνω κι εγώ λοιπόν με προτάσεις.. μου έρχονται πολλές αλλά θα περιοριστώ σε τρις για την ώρα:

1.αγαπητέ κωστάκη.. δεν είσαι ούτε κατάλληλος ούτε πρόθυμος. ούτε καν καλός ψεύτης.. δλδ ότι περίπου μας αξίζει..
2.αγαπητέ γιωργάκη.. εκτός από όλα τα παραπάνω.. προκαλείς και μια θλίψη που δε συγχωρείται από τους ψηφοφόρους..
3.αγαπητοί εξ-αλέκο, αλέξη,αλέκα (τι γίνεται με τα ονόματα στην αριστερά;).. ο κομουνισμός και ο χριστιανισμός στην ουσία τους δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία των περισσοτέρων.. οι προσπάθειες εφαρμογής τους κατέληξε πάντα σε τρομοκρατία.. μάλλον θα αρκεστείτε στην ψήφο των υπόλοιπων 20-25% εξ ημών που είμαστε αιθεροβάμονες.

προσκαλώ κι εγώ με τη σειρά μου τους:
diVa
σορολοπ
μαράκι
topatsiouri
μπουρμπουλήθρα

και όποιον άλλο χρειάζεται ευκαιρία να εκτονωθεί..:)

οι αγαπημένες μου μπουρμπουλήθρα, ζουζούνα και σορολόπ κατά σειρά εμφανίσεως με κάλεσαν και σε άλλο παιχνιδάκι εδώ και μέρες.. και μιά και πήρα φόρα και καθυστέρησα την διακοπή για φαί.. ας ανταποκριθώ.
10+1 άχρηστες πληροφορίες για μένα..
1.ενοχλητικά και εκνευριστικά υπομονετικός
2.με ύψος κάτω από 1.80 φορώ 45 νούμερο παπούτσι.. το μπόζο τον θυμάστε οι παλαιότεροι;
3.εδώ κι ένα χρόνο έχω στρογυλοκαθήσει στα 100 κιλά.. και δε βλέπω διατεθημένο να επιστρέψω στα 80..
4.αισθανόμουν πάντα μεγάλη ταύτιση με τον οβελίξ και το γουρούνι του αρκά.. τώρα δικαιολογείται.
5.εδώ και 30 χρόνια φορώ σχεδόν αποκλειστικά μπλουτζιν πουκάμισο και παντελόνι.. και στο ναυτικό!.. την ντουλάπα του ρουρκ στο 9 1/2 βδομάδες τη θυμάστε;.. σε μπλέ..
7.όλες τις εποχές φορώ τα ίδια ρούχα.. ούτε ζέστη ούτε κρύο..
8.καταφέρνω να κουρευτώ μιά φορά το χρόνο.. μαζί με τα πρόβατα μάλλον.
9.με αηδιάζουν τα χρήματα.. κι αυτά μου ανταποδίδουν στα ίσα αποφεύγοντάς με.. δε καταφέρνω ούτε τις βασικές μου ανάγκες να καλύψω.
10.δεν έχω αντέξει δουλειά γραφείου παραπάνω απο 2-3 μήνες.. δεν έχω καταφέρει να δοκιμάσω τελευταία για να δω αν ισχύει ακόμα..
+1.μπορώ να τρώω το ίδιο φαγητό 1-2 χρόνια συνέχεια πριν το βαρεθώ.. αρκεί να μου αρέσει..
δεν καλώ κάποιον συγκεκριμένο.. γιατί το είδα σχεδόν σε όλους.. μήπως είμαι ο τελευταίος;

ωράρια και bloging..

προσοχή!! οι ορθογράφοι να αποφύγουν την ανάγνωση του παρόντος!!
..ας αρχίσω πάλι από την αρχή..
η μητέρα μου άρχισε να δουλεύει από μωρό στο μανάβικο του πατέρα της, στα 10 πήγε να μάθει ραπτική τα απογεύματα και στα 11.. τελιώνοντας το δημοτικό.. άρχισε να να δουλεύει κανονικά όλη μέρα για ψύχουλα.. για να "μάθει τη δουλειά".. στα 15 για να απομακρυνθεί από έναν δεσποτικό πατέρα και την επαρχιακή νοοτροπία που την καταπίεζε.. ήλθε στην αθήνα.. δούλεψε σε οίκο ραπτικής μέχρι τα 18-19 που άνοιξε το δικό της..
ο πατέρας μου.. αν και στερνοπαίδι.. αναγκάστηκε από τις συνθήκες και από το χαρακτήρα του.. να επομιστεί απο νωρίς κάποιες από τις υποχρεώσεις της οικογέννιας.. στα 12 πήγε σε νυχτερινό σχολείο.. έκανε διάφορες δουλειές.. πάντα μιά πρωινή για την οικογένεια και μιά απογευματινή για το χαρζτιλίκι του και το βράδυ σχολείο.. από τα 13 ως τα 23 είχε μιά μόνημη πρωινή δουλειά στους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους και διάφορες απίθανες δουλειές απογεματινές.. από τυπογράφος ως χωροδιδάσκαλος.. μετά τα 18 που τέλειωσε το σχολείο όταν μπορούσε έκανε και κάποιες τρίτες δουλειές για να καλήπτει τα έξωδα της διατροφής του γιατί κι αυτός ήταν ιδιαιτέρως φαγανός.. και περασε διάφορες επαγελματικές σχολές.. ηλεκτρολόγος εφαρμωστής συγγολητής..
οι ζωές τους συναντήθηκαν όταν ήταν και οι δύο κάπου στα 20.. στα 23 παντρέφτικαν και και ο πατέρας μου άνοιξε ένα σφαιριστήριο και έκανε και απισκευές φλίπερ σε όλη την ελλάδα.. τα έσωδα ήταν τόσα που αποφάσισε να αφήσει την σταθερή δουλειά στους σιδηροδρόμους..
κάπου σε αυτή την κατάσταση.. στα 24 τους κάναμε την πρώτη μας συνάντηση..
από τότε που θυμάμαι τα ωράριά τους ήταν 18-20 ώρες τη μέρα.. αλλά είχαν κέφι.. και για διαλήματα για μπάλα με τα κορίτσια του ατελιέ.. και για εκδρομές με πουλμαν τρένα και πλοία κάθε τόσο.. μεγαλόνοντας κι εγώ θεωρούσα φυσιολογικά αυτά τα ωράρια.. αλλά και να χαίρεσαι με το αποτέλεσμα της δουλειάς σου.. από την αρχή είχα την αίσθηση ότι κάτι πρέπει κι εγώ να προσφέρω.. έκανα δουλίτσες του ατελιέ ή του σπιτιού και ένοιωθα περίφανος.. άρχισα να δουλεύω τα καλοκαίρια απο τα 13 σε διάφορες δουλειές.. όχι γιατί είχαν ανάγκη οι δικοί μου.. αλλά γιατί δεν ένοιωθα καλά να με πληρώνουν χωρίς να προσφέρω.. και ήθελα να μάθω κι άλλα πράγματα.. δεν είχα σκεφτεί ότι θα χρειαστεί να συνεχίσω να κάνω κάποια δουλειά που δε με διασκεδάζει.. έτσι πάντα έφευγα μώλις έυρισκα ευκαιρία από καθε δουλειά πριν βαρεθώ.. δουλεψα σε οικοδομές, βοηθος υδραυλικού, βοηθός ηλεκτρολόγου, σιδεράς, τζαμάς, μπογιατζής, ράπτης, τυπογράφος, γραφίστας, μηχανικός αυτοκινήτων, βοηθός λογιστού, εμπόριο εξαρτηματων επίπλων, ξυλουργός κλπ.. κάθε ένα ενάμιση χρόνο αλλαγή.. και το ναυτικό σα δουλειά το αντιμετώπισα.. παρα τα βαριά ωράρια είχα την πολιτέλεια να ασχολούμαι και με άλλα πράγματα.. πήγαινα για μπάνιο 2-3 φορές τη βδομάδα έστω και νυχτερινό όλο το χρόνο.. ράφτινγκ καγιακ ορηβασία ιστιοπλόία.. το pc είχε μπει στη ζωή μου το 1983 αλλά το internet μώλις το 2000 κυρίως το google.. ο χρόνος που διέθετα ήταν ελάχιστος.. και δεν είχα την ανάγκη γρήγορης σύνδεσης.. κάποια στιγμή συζητούσα το ενδεχόμενο κάποιου ιντενετικού καταστήματος και στο ψάξημο έβαλα και adsl για να ψάχνω πιό έυκολα..
το 2004 μετά από 22 χρόνια που πήγαιναν έτσι τα πράγματα άρχισα να έχω τα πρώτα δίγματα κόποσης.. ίσως γιατί λόγω κάποιων εμπλοκών με την εφορία δε είχα τη δυνατότητα να αλλάξω δουλειά.. ίσως γιατί 22 χρόνια με 18-24 ώρες δουλειά την ημέρα ήταν αρκετά.. ίσως γιατί έφτανα τα 40.. άρχισα να μην αισθάνομαι πιά σα superman.. δεν έδοσα όμως σημασία και συνέχισα με τους ίδιους ρυθμούς..
..και στις 2/6/2007 το σώμα μου που τόσα του είχα κάνει και ποτέ δε είχε παραπονεθεί.. με πρόδοσε για πρώτη φορά.. μετά από μιά ακόμα μέρα στη δουλειά με τα σχετικά κουβαλήματα στις σκάλες σηκώματα επικήψεις και γωνατίσματα.. κατέβηκα να φύγω και ανακάληψα ότι είχα αφήσει τα φώτα του αυτοκινήτου αναμένα.. η μπαταρία νεκρή.. δε με ενόχλησε και πολύ.. είχα συνηθίσει να σπρώχνω ένα transporter φορτηγάκι μερικά χρόνια πρίν που είχε το διπλό βάρος απο τα starletάκι.. άρχισα να το σπρώχνω λοιπόν μπρος πίσω στην ανοιφόρα αρκετές φορές σε πικνή κίνηση.. να το παρκάρω για να περάσουν και ξανά.. αλλά τίποτα.. στο τέλος αποφάσισα να το πάω στο τέλος της ανιφόρας και να σ΄τρίψω δεξιά που ήταν κατηφόρα να τελειώνω.. πάνω στη στροφή όμως έιχε μιά λακούβα.. μπαλατζάρησε και γήρισε πάνω στο αριστερό μου πόδι που ένειωσα ότι μου το έκοψαν.. με μιά τελευταία έκριξη αδρεναλίνης έσπροξα με το δεξί.. πήδιξα μέσα και πήρα την κατηφόρα ευχαρισιμένος που πήρε επιτέλους μπροστά.. περίμενα λίγο να περάσει το πόδι όπως όλα τα προηγούμενα.. αλλά τίποτα.. ευτυχώς είμουν πολύ κοντά στην αττική οδό και με κάρφωτές τις ταχύτητες κατάφερα να φτάσω σπίτι μου.. ακόμα δεν είχε περάσει.. πέρνοντας διαφορες γελίες και αναξιοπρεπείς πόζες κατάφερα να φτάσω στον πρώτο όροφο.. συνήθως τα πάντα μέχρι τότε περνούσαν με ένα καλό γεύμα και ένα καλό ύπνο.. ζις γουοζ λαστ γιαρ.. την προηγούμενη ημέρα είχα βερθεί στο blog της a-lexia.. την ημέρα της αμαλίας.. και μια και είμουν σε ακινησία το διάβασα απο την πρώτη ανάρτηση και όλα τα σχόλια.. ακόμα πίστευα ότι η κατάστασή μου ήταν θέμα μιάς δυό ημερών.. αλλά έκανα λάθος.. έτσι είχα άφθονο χρόνο να περιηγηθώ και σε άλλα blog.. και λόγο μιας πρόσκλησης ενός φίλου για συζήτηση στο gmail είχα και λογαριασμό.. έτσι την ημέρα του ατυχήματος έκανα διλά διλά και το πρώτο μου σχόλιο.. και άρχισε να με διασκεδάζει το θέμα.. κάθε μερα νόμιζα ότι την επόμενη θα βγώ.. αλλά την σκάλα που με τόσο αστείο τρόπο ανέβηκα στις 2/6.. με εξίσου αστείο τρόπο την κατέβηκα 20 μέρες μετά για να πάω με ένα βοήθό να τελειώσω την δουλειά που είχα αφήσει στή μέση.. την ξανα ανέβηκα και την ξανακατέβηκα άλλο ένα δεκαήμερο μετά.. για πρώτη φορα στην ενήλικη ζωή μου για έναν ολόκληρο μήνα είχα κάνει μόνο μιά μερα δουλιάς.. κι αυτό καθαρή επίβλεψη.. ένειωθα σα το γουρούνι που το ταίζουν περιορισμένο για να παχύνει.. και πολύ σωστά ένοιωθα.. περίμενα πως και πως τον αγώνα του βορείου αιγαίου.. και όταν έφτασε η στιγμή εγώ είμουν σε απαγορευτική φυσική κατάσταση.. σχεδόν δύο μήνες χωρίς δουλειά.. και το πόδι ακόμα κουτσό.. είχα αρχίσει να αναπτήσω συνήθειες συνταξιούχου.. και το ενδιαφέρον είναι ότι δε με πείραζε και τόσο.. αν αφαιρέσουμε το οικονομικό.. το σεπτέμβρη άρχισα διλά διλά να δουλεύω αλλά τετραωρα και με στάσεις καθε λίγο για ξεκούραση.. αλλά είχα αρκετόχρόνο για περιηγήσεις στο διαδίκτιο.. και με βασανιστικά αργό ρυθμό άρχισαν να αυξάνονται οι ώρες.. αλλά πάντα είμουν στα όρια της εξάντλησης.. το δεκαήμερο πρίν το πάσχα έκανα τα πρώτα δεκάωρα δωδεκάωρα.. αλλά χρηάστηκα δεκα μέρες ξεκούρασης τις ημέρες του πάσχα.. μετά το πάσχα άρχισα να αυξάνω πάλι τις ώρες αλλά με πολύ κούραση που δεν ένειωθα ποτέ στην ζωή μου με τα πολύ βαρύτερα ωράρια.. στις 2/6/08.. επετιακά.. έμεινα πάλι με τον ίδιο ηλίθιο τρόπο από μπαταρία.. πήγα στην αρχή να το σπρόξω.. αλλά ένας πόνος στη γάμπα μου θήμισε την κατάστασή μου.. ευτυχώς βρήκα έναν έυσωμο και πρόθυμο φορτηγατζή.. να'ναι καλά ο άνθρωπος.. και με βοήθησε.. στις 3/6.. μετά από 12 ώρες δουλειά.. ξαφνικά έγινε ένα κλικ.. δεν αισθανόμουν κούραση.. μάλον θυμήθηκα τα παλιά.. σταμάτησα να τα έχω με το σώμα μου που δεν είναι σιδερένιο.. θυμήθηκα ότι στην αρχή μικρός κουραζόμουν.. αλλά είχα καταλάβει ότι όταν πέυτεις κάτω από την κούραση.. μπορείς να σηκωθείς και να κάνεις αλλο τόσο.. έτσι οι ώρες των περιηγήσεων μιώθηκαν για 10-15 μέρες.. αλλά δε σκοπεύω να ξαναγυρίσω στα παλιά.. ελπίζω από τα μέσα της επόμενης εβδομάδας να καταφέρω να μοιράσω καλήτερα το χρόνο μου.. και αν δε με διασκεδάζει πια αυτή η δουλειά να την αλλάξω..

η λύση του μυστηρίου..

..καθυστερημένη.. αλλά έχω αρχίσει πάλι τα βαριά ωράρια.. 16ωρα και 18ωρα.. που είχαν διακοπεί βιαίως στις 2 Ιουνίου πέρσι.. θα αναφερθώ εκτενέστερα σε επόμενο ποστ.. ίσως..
έχουμε λοιπόν..
1. Τα 100 μέτρα τα θεωρούσα μέτρια πριν μερικά χρόνια.. δε λέω ότι είναι το περισσότερο που έκανα.. είναι το μόνο ασφαλώς μετρημένο σε πισίνα.. τώρα τα 50.. και τώρα μπορεί να τα κάνω στο πρώτο μακροβούτι της μέρας.. αλλά γενικά το 15-20 είναι το σωστό..
2. Άρχισα να τρώω μετά τα πέντε.. ο πατέρας μου θεωρούσε φυσιολογικό να κάθεσαι να τρως 15-20 μερίδες.. εγώ στα 6 έτρωγα μόνο 6-7..στα δέκα 10-15.. στα ΤΕΙ με ταίζανε στο εστιατόριο μερικές φίλες που έπαιρναν κουπόνια και δε πολυτρώγαν.. 20-25 μερίδες ήταν φυσιολογικό.. στο αντιτορπιλικό που υπηρέτησα τη θητεία μου.. μου κρατούσαν 30-40 μερίδες κάθε μέρα.. ε μιά φορά έφαγα υπερδιπλάσια.. μετά το ναυτικό που έπρεπε να πληρώνω το φαί μου άρχισα να το μειώνω. μέχρι που έφτασα στις 2-3 μερίδες του σήμερα..
3. Αντιπαθώ οτιδήποτε χρειάζεται να κάθομαι για να γίνει.. μέχρι πριν ένα χρόνο και μερικές μέρες τουλάχιστον.. γι αυτό και προτιμούσα πάντα να ταξιδεύω με τρένο ή πλοίο.. περάσαμε ένα βράδυ πηγαίνοντας καρπενήσι τη λαμία.. αλλά δε φτάσαμε ούτε στη λάρισσα.. αυτό λοιπόν είναι το ψέμα..
4. Ε τα σκαλιά ήταν από τα αγαπημένα μου παιχνίδια όταν ήμουν μικρός.. είχα μια φίλη που έμενε στον έκτο.. το παιχνίδι ήταν όταν χτυπούσε κάποιος το κουδούνι.. να τρέχω κάτω να ανοίγω την εξώπορτα.. να τον βάζω στο ασανσέρ και να τρέχω από τις σκάλες να του ανοίγω την πόρτα επάνω.. σε πολλές μετέπειτα δραστηριότητες τα σκαλιά αποτελούσαν μέρος του καθημερινού προγράμματος γυμναστικής.. και στη δουλειά μέχρι πέρσι δε χρησιμοποιούσα βοηθούς για κουβάλημα για να κρατιέμαι σε φόρμα..

πες με πινόκιο..

η αγαπημένη μας diVa με κάλεσε νέο παιχνιδάκι..

αυτό με την αλήθεια και το ψέμα..

νόμιζα ότι πρέπει στις τέσσερις προτάσεις να είναι η μία αληθινή.

θα ακολουθήσω το παράδειγμα της και θα είναι μία μόνο ψεύτικη..

ουφ κι αυτό δύσκολο είναι..

1.νεότερος έκανα 100 μέτρα μακροβούτι τώρα πια με το ζόρι 15-20..

2.έχω χορτάσει 3 φορές στη ζωή μου.. τη μία στο ναυτικό.. νόμιζα ότι θα σκάσω..

έφαγα πάνω από 90 μερίδες μουσακά.

3.ένα βράδυ ξεκίνησα να πάω Καρπενήσι. ξεχαστήκαμε με την κουβέντα και κόντεψα να φτάσω Θεσσαλονίκη.

4.αναρωτιόμουν γιατί έσκασε το άλογο του Κολοκοτρώνης. μέχρι πριν 2-3 χρόνια υπήρχαν μέρες που ανέβαινα αντίστοιχα σκαλιά με 15-20 παλαμήδια.. τρέχοντας και φοτρωμένος..

επειδή και στα καλά και στα κακά.. υπήρξα πάντα υπερβολικός.. δε κατάφερα να βρω ξεκάθαρο ψέμα.. σε κάποια από τις προτάσεις άλλαξα κάποια στοιχεία.. αυτοί που με ξέρουν χρόνια θα έβρισκαν άμεσα το ψέμα.. εσείς;

καλώ λοιπόν

τη μπουρμπουλήθρα

(δε καλώ το ροδοψαράκι για να το καλέσει η μπουρμπουλήθρα)

το σορολόπ

το geokalp

και τη ζουζούνα

αν δεν έχουν παίξει.. και όποιον άλλο θέλει βεβαίως..:):)

θα καλούσα αλλους 10.. αλλά μετά ποιόν θα καλέσετε εσείς;

δεύτερη blogoσυνάντηση!!

ήλθε η ώρα λοιπόν για τη δεύτερη συνάντηση της παρέας..

μας οργάνωσε πάλι η ζουζούνα.. ίδια ώρα ίδιο μέρος..

αυτή τη φορά διόρθωσα το λάθος της περασμένης..

κάλεσα και την diVa μας στην παρέα..

συναντηθήκαμε στο σταθμό για να ανηφορίσουμε μαζί..

φτάσαμε λίγο νωρίτερα και βρήκαμε τη ζουζουνα στην ίδια θέση..

λίγο μετά ήλθε το laxanaki και ο kitsosmitsos.. νέο αίμα στην παρέα..

ήλθε και η ralou με εμφανώς καλύτερο κέφι..

ο melomenos, o radio markoni, o kaveiros.. με χαμόγελα..

το natasaki με το asteraki της.. κι άλλο νέο αίμα..

ο antonios.. και ο alexis b..

ελπίζω να μη ξέχασα κάποιον:)

μηλήσαμε.. γελάσαμε.. γράψαμε σχολιάκια στα μπλοκάκια μας..

ο μικρός asterakis έκανε ζωγραφιές στα μπλοκάκια όλων μας..

μας έλειψαν κάποιοι από την προηγούμενη φορά..

σε εμένα ιδιαίτερα το μαράκι το elafini και η an lu ..

που δεν είχαμε προλάβει να τα πούμε την πρώτη φορά..

αλλά και η μικρή γελαστή fira..

ε ότι θυμάμαι χαίρομαι..

έφυγα πριν διαλυθεί η παρέα.. ενάντια στη συνήθειά μου..

αλλά πεινούσα.. ανηφόρισα την Απ.Παύλου..

και μετά από χρόνια πέτυχα έκθεση βιβλίου!!

την είδα επί τροχάδην.. κρατήθηκα κρατήθηκα..

αλλά τελικά πήρα ένα βιβλίο..

τα περισσότερα του Τσιφόρου τα είχα πάρει γύρω στο 1978..

αυτό μου είχε γλυτώσει τότε και είπα να επανορθώσω..

γύρισα σπίτι.. όπου είχα στήσει μιά μακαρονάδα με κοκκινιστό..

και με περιμένανε και οι μπογιές μου.. να δοκιμάσω μετά από 18 χρόνια..

δεν κατάφερα κάτι συμπαθητικό.. αλλά σιγά σιγά κάτι θα γίνει..

για την ώρα μου αρκεί που έχω πάλι διάθεση..

και που περνώ καλά στην προσπάθεια.